Βελτιώσεις στο τζάκι για περισσότερη θερμότητα

Βελτιώσεις στο τζάκι για περισσότερη θερμότητα

ftiaxno.gr

Πατέντα για μάζεμα ελιών

Ερασιτεχνική κατασκευή Έλληνα από τα Κύθηρα για ελαιοραβδιστικό μηχάνημα, για εύκολο και ξεκούραστο τίναγμα και μάζεμα ελιών με το ένα χέρι!



ftiaxno.gr

Κράνα: H πρώτη σούπερ-τροφή της Ελλάδας

Σε μελέτη που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης διαπιστώνεται πως τα κράνα είναι σημαντικής διατροφικής αξίας, καθώς είναι πλούσια σε αντιοξειδωτικά και η ολική αντιοξειδωτική τους ικανότητα είναι υψηλότερη από κάθε άλλο φρούτο με το οποίο συγκρίθηκαν.

Συγκεκριμένα, εξετάστηκαν ελληνικές ποικιλίες κρανιάς που ήδη καλλιεργούνται και έγινε σύγκριση με 62 ποικιλίες από 17 είδη οπωροφόρων με τη μέθοδο ΕΚΛΡ. Όπως προέκυψε, η αντιοξειδωτική ικανότητα των διαφόρων ειδών που μελετήθηκαν -με φθίνουσα σειρά- ήταν: κράνα, τζίτζιφα, κεράσια, κόκκινα σταφύλια, βατόμουρα, αχλάδια, λωτοί, δαμάσκηνα, ροδάκινα, λευκά σταφύλια, ρόδια, μήλα, νεκταρίνια, ακτινίδια, κυδώνια, σύκα, βερίκοκα. Διαφοροποιήσεις βρέθηκαν και μεταξύ ποικιλιών του κάθε είδους.

Έρευνες απέδειξαν ότι τα κράνα έχουν υψηλή περιεκτικότητα σε φλαβονοειδή, ανθοκυάνες και φαινολικά παράγωγα. Σε άλλες εργαστηριακές έρευνες βρέθηκε μεγάλη περιεκτικότητα σε σίδηρο (Fe) αλλά και βιταμίνη C (103 mg/100 g), καθώς και υψηλή περιεκτικότητα σε ασκορβικό οξύ (4873 mg/100 g, περισσότερο από φράουλες, πορτοκάλια και ακτινίδια), καροτίνη και τανίνες.Λόγω των εμπεριεχομένων τανινών έχει, επίσης, στυπτικές ιδιότητες.

Ενδείξεις – θεραπευτικές χρήσεις

Πρώτος ο Διοσκουρίδης μας δίνει μία από τις πρώτες αναφορές στην φαρμακευτική χρήση της κρανιάς , προτείνοντας θεραπεία για τη δυσεντερία και τις γαστρεντερικές διαταραχές με κράνα που είχαν τοποθετηθεί σε άλμη.

Οι γνώσεις γύρω από τη χρήση των κράνων στην παραδοσιακή θεραπευτική, πέρασαν από γενιά σε γενιά και εφαρμόζονται μέχρι και σήμερα στην πράξη με επιτυχία.

Χρησιμοποιούνται λοιπόν στις μέρες μας κατά της διάρροιας και των εντερικών παθήσεων, λόγω της στυπτικότητας τους που οφείλεται στις τανίνες.

Ο φλοιός, οι βλαστοί και οι ρίζες, χρησιμοποιούνται ως αντιπυρετικά.

Στις ορεινές περιοχές της χώρας μας, τα κράνα επίσης χρησιμοποιούνται κατά των καρδιακών παθήσεων , κατά του κοιλόπονου και των πόνων περιόδου, σε στομαχικές και εντερικές διαταραχές, ως χωνευτικό και ως τονωτικό κατά τη διάρκεια εργασίας.

Σύμφωνα με μια Μateria Medica του 1827, ο φλοιός της κρανιάς αναφέρεται ως τονωτικός, στυπτικός και διεγερτικός και η σκόνη του δίνεται σε εγχύματα και αφεψήματα για ενοχλήσεις στο στομάχι και το έντερο. Επειδή όμως η ίδια η σκόνη προκαλούσε διαταραχές, συνδυαζόταν η χρήση της με λαύδανο. Η δοσολογία λήψης της σκόνης του φλοιού ήταν 2 κουταλάκια και δινόταν σε όλες τις περιπτώσεις καταβολής και αδυναμίας από ασθένεια σε συνδυασμό με άλλα τονωτικά και αρωματικά φυτά.

Ιδιαίτερα αξιόλογη όσον αφορά τη χρήση της κρανιάς είναι μια δημοσιευμένη εθνοφαρμακολογική μελέτη του τμήματος Συστηματικής Βοτανικής και φυτογεωγραφίας της Βιολογικής σχολής του ΑΠΘ (Δ, Βώκου, Κ. Κατράδη, Σ. Κοκκίνη 1993) που αφορούσε τον Εθνικό Δρυμό Βίκου – Αώου.
Στη μελέτη αυτή, έγινε μια συλλογή γνώσεων για τα φαρμακευτικά φυτά των Ζαγοροχωρίων της Ηπείρου και συγκεντρώθηκαν πληροφορίες από τους κατοίκους και από παλιές συνταγές των λεγόμενων “ βικογιατρών ή κομπογιαννιτών “ της περιοχής. Η κρανιά λοιπόν αναφέρεται ως φυτό αναζωογονητικό, αναλγητικό, αντισπασμωδικό, καταπραϋντικό, στυπτικό, αιμοστατικό κατά της δίψας, κατά της διάρροιας, κατά της δυσεντερίας και της ελονοσίας.

Στα ορεινά χωριά των Πιερίων, οι κάτοικοι χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα σαν φάρμακο ένα είδος τοπικού λικέρ από κράνα. Μαζεύουν τα κράνα στα τέλη Αυγούστου, τα τοποθετούν σε βάζο με ζάχαρη, κονιάκ, γαρύφαλλα και κανέλλα, και τον Οκτώβριο το μαζεύουν, το σουρώνουν και παίρνουν το λικέρ. Έπειτα το αποθηκεύουν και πίνουν μισό ποτηράκι από το λικέρ σε πόνους στομαχιού, κοιλιάς, πόνους περιόδου και κολικούς εντέρου.

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι πληροφορίες για τη χρήση της κρανιάς που προέρχονται από τα χωριά της Δυτικής Μακεδονίας στη περιοχή της Καστοριάς. Οι κάτοικοι εκεί μαζεύανε τα κράνα και ξεραίνανε τα κουκούτσια τους στη ντουλάπα.
Όταν είχαν πόνους στη μέση, ή πέτρα στο νεφρό, έβραζαν τα κουκούτσια σε νερό και πίνανε μισό ποτηράκι κάθε βράδυ. Επίσης, όταν είχανε «καρναβίτσες» ή αλλιώς μυρμηκίες όπως τις ονομάζουμε σήμερα, έκαιγαν τα κλαδιά της κρανιάς, έπαιρναν τη στάχτη, την αραίωναν σε νερό και την τοποθετούσαν επάνω στη μυρμηκία. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους μετά από τη διαδικασία αυτή οι μυρμηκίες εξαφανίζονταν.

Εθνοφαρμακολογία

Η χρήση του Cornus mas είναι ευρύτατα διαδεδομένη στη λεκάνη της Μεσογείου και κατά καιρούς εκπονούνται διάφορες εθνοφαρμακολογικές μελέτες στις οποίες συναντούμε την κρανιά, ως ένα φαρμακευτικό φυτό που αποθηκευόταν σε κάθε σπίτι με σκοπό να χρησιμοποιηθεί όπου θα παρουσιαζόταν ανάγκη.

Στην περιοχή Kirklareli της Τουρκίας, κοντά στην Ανδριανούπολη οι κάτοικοιχρησιμοποιούσαν τα φρούτα και τον φλοιό της κρανιάς για φαρμακευτικές χρήσεις (Şǖkran Kǖltǖr 2007) .Έβραζαν τα κράνα σε νερό με ζάχαρη και έπιναν το υγρό αυτό 2 φορές τη μέρα για 8 μέρες σε περιπτώσεις νεφρίτιδας, καρδιακών παθήσεων και σε διάρροια. Το ίδιο αφέψημα δινόταν 2 φορές τη μέρα για 10 μέρες σε βήχα, κρύωμα ή γρίπη. Χρησιμοποιούσαν επίσης τη στάχτη του φλοιού της κρανιάς εξωτερικά ως αντιμυκητισιακό.

Μία άλλη εθνοφαρμακολογική μελέτη που αφορούσε τις χρήσεις των φαρμακευτικών φυτών στην περιοχή Žejane της Κροατίας, αναφέρει την παρασκευή ξυδιού από τα κράνα, το οποίο χρησιμοποιούνταν από τους κατοίκους εσωτερικά ως προϊόν κατά της παχυσαρκίας και εξωτερικά, κατά των αιματωμάτων, του πυρετού και του πονοκεφάλου.

Στην Eclectic Materia medica του Felter από το 1922 αναφέρεται για πρώτη φορά ως επίσημη δρόγη το Cornus specific medicine , το οποίο προερχόταν από το φλοιό του Cornus florida και δινόταν σε δοσολογία από 2-60 σταγόνες στη θέση της κίνας (Cinchona) σε ελονοσία, όταν δεν ήταν ανεκτή η κινίνη, σε πυρετούς περιοδικού τύπου, αδύναμο σφυγμό, σε πονοκέφαλο από πύρωση, κινίνη και γενική εξάντληση.

Τέλος αναφέρεται και η χρήση της σε γαστρικό έλκος.
Οι ιθαγενείς Cherokee των διαφόρων περιοχών της Αμερικής χρησιμοποιούσαν ευρέως στην καθημερινή τους πρακτική τα είδη Cornus florida και Cornus alternifolia. Τα εγχύματα του φλοιού της ρίζας, δίνονταν σε διάρροια, ενώ έγχυμα του εξωτερικού φλοιού από το Cornus alternifolia δινόταν εσωτερικά για την αντιμετώπιση συμπτωμάτων του ουροποιητικού συστήματος και σε αφροδίσια νοσήματα.
Εγχύματα από μεριστώματα, φλοιό ή ρίζες του Cornus alternifolia δίνονταν σε βήχα, λαρυγγίτιδα και γρίπη. Γενικότερα την εποχή εκείνη, υπήρχε η παραδοχή ότι ο φλοιός των 2 παραπάνω ειδών ήταν τονωτικός και διεγερτικός, ενώ υπάρχουν αναφορές για τη χρήση του σε πυρετό , ελονοσία και φυματίωση.

Στη βιβλιογραφία συχνά συναντούμε τη χρήση του φλοιού των φυτών αυτών στην ελονοσία και η δράση αυτή παρομοιάζεται με τη χρήση του φλοιού της Cinchona, δηλαδή τα χημικά συστατικά του δρούσαν σαν υποκατάστατα της κινίνης.

Τέλος οι ινδιάνοι της ΝΑ. Αμερικής απέδιδαν στο έγχυμα του φλοιού αναλγητικές ιδιότητες και το χρησιμοποιούσαν σε πόνους μέσης και πονοκεφάλους.

Στην παραδοσιακή κινέζικη ιατρική τα είδη του γένους cornus χρησιμοποιούνται σε διάφορα παρασκευάσματα σε συνδυασμό με άλλα φαρμακευτικά φυτά για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του σακχαρώδους διαβήτη. Η πλειοψηφία των σκευασμάτων αυτών έχουν μελετηθεί επιστημονικά για την υπογλυκαιμική τους δράση και είναι αποδεκτά και ευρέως χρησιμοποιούμενα στην Κίνα.

Άλλες χρήσεις

Το γερό ξύλο της κρανιάς την καθιστά ιδιαίτερα χρήσιμη για την κατασκευή διαφόρων μικροαντικειμένων και εργαλείων.
Τα πιο γερά γκλιτσόξυλα των τσοπάνων μέχρι και σήμερα, γίνονται από νεαρούς βλαστούς κρανιάς.
Κρανίσιες βέργες χρησιμοποιούσαν και οι δάσκαλοι παλαιότερα για το εκπαιδευτικό τους έργο.
Από το φλοιό της κρανιάς παραλαμβάνουμε κόκκινη βαφή, με την οποία στο παρελθόν έβαφαν δέρματα, ενώ με το βράσιμο των καρπών έβαφαν τα αυγά.
Παραδοσιακά, τα κράνα χρησιμοποιούνται για την παρασκευή ποτών, μαρμελάδας και γλυκών. Πολύ γνωστό είναι και το παραδοσιακό λικέρ κράνου το οποίο το φτιάχνουν οι γυναίκες σε πολλά χωριά της Ελλάδας, με πρώτη ύλη τσίπουρο ή κονιάκ.

Πηγές: http://m.capital.gr/News.aspx?id=1264441
www.ethnopharmacology.gr/images/stories/ekdiloseis/2009_11/zioga.pdf

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΓΙΑ ΚΟΥΡΑΜΠΙΕΔΕΣ

Κουραμπιέδες φουντουκιού

250 γραμ. φουντούκι ξεφλουδισμένο και καβουρδισμένο
150 γραμ. ζάχαρη
500 γραμ. βούτυρο γίδινο
650-700 γραμ. αλεύρι μαλακό
4 βανίλιες
άχνη ζάχαρη για τύλιγμα
λίγο ανθόνερο

Χτυπάμε το βούτυρο μισή ώρα στο μίξερ ή στο χέρι μέσα σε λεκάνη. Ρίχνουμε τη ζάχαρη και δουλεύουμε ώσπου να λιώσει. Προσθέτουμε τις βανίλιες, το φουντούκι χοντροκοπανισμένο καί τέλος, λίγο-λίγο, το αλεύρι και ζυμώνουμε καλά. Πλάθουμε μικρούς και φουσκωτούς κουραμπιέδες (γιατί ή ζύμη είναι μαλακιά και απλώνουν) και τούς τοποθετούμε σε ταψί πού στον πάτο στρώνουμε μια λαδόκολλα.
Ψήνουμε τούς κουραμπιέδες στο φούρνο σε 200° επί 25' λεπτά. Κατόπιν τους ραντίζουμε με ανθόνερο και τους τυλίγουμε σε άχνη ζάχαρη.

Κουραμπιέδες με χουρμάδες (Σπεσιαλιτέ Μικράς Ασίας)

1 κιλό φρέσκο βούτυρο
1 ½ πακετάκι χουρμάδες
1 φλιτζάνι του τσαγιού αμύγδαλα
1 αυγό
¾ του φλιτζανιού του τσαγιού ζάχαρη
1 φακελάκι γαρίφαλα
1 πρέζα αλάτι
αλεύρι
ζάχαρη άχνη

Δουλεύουμε καλά το βούτυρο με τη ζάχαρη, το αυγό και το αλάτι. Τα χτυπάμε με το χέρι μας πολλή ώρα, μέχρι το μίγμα τους να γίνει αφράτο. Προσθέτουμε τα αμύγδαλα καβουρδισμένα και χοντροκοπανισμένα. Τέλος, ρίχνουμε το αλεύρι λίγο-λίγο, όσο χρειάζεται για να γίνει μια ζύμη κουραμπιέ.
Έχουμε έτοιμη τη γέμιση από χουρμάδες: Αφαιρούμε τα κουκούτσια, τούς κάνουμε σαν πουρέ, προσθέτουμε τα κοπανισμένα γαρίφαλα και τα ανακατεύουμε.
Παίρνουμε στο χέρι μας ένα κομματάκι ζύμη, το ανοίγουμε σαν χοντρή πιτούλα. βάζουμε στη μέση λίγη γέμιση χουρμά και το πλάθουμε στο σχήμα πού θέλουμε, (στρογγυλό ή οβάλ) κλείνοντας μέσα τη γέμιση.
Τους τοποθετούμε σε βουτυρωμένο ταψί και τούς ψήνουμε σε μέτριο φούρνο. Όταν τους βγάλουμε, ζεστούς. τους τυλίγουμε με ζάχαρη άχνη.

Κουραμπιέδες με λάδι

2 κιλά αλεύρι μαλακό
2 ποτήρια του νερού λάδι
3 σωληνάκια βανίλια
2 κουταλιές του γλυκού ούζο
1 κουταλάκι του γλυκού σόδα
3 φυλλαράκια αρμπαρόριζα
1 ποτηράκι του κρασιού ζάχαρη
1 κουταλάκι του γλυκού λεμόνι
μισό κιλό ζάχαρη άχνη
μισό κιλό αμύγδαλα ξεφλουδισμένα
1 γεμάτη κουταλιά της σούπας λεμόνι

Ρίχνουμε σε λεκάνη το λάδι, τη ζάχαρη, τις βανίλιες, το ούζο, το ζουμί από το βράσιμο της αρμπαρόριζας (ένα φλιτζανάκι του καφέ) τη σόδα λιωμένη στο λεμόνι, κι ανακατεύουμε με το μίξερ ή με το χέρι, ώσπου να πάρουν άσπρο χρώμα. Προσθέτουμε, τότε, το αλεύρι - λίγο λίγο - και ζυμώνουμε ώσπου να γίνει μια ζύμη μέτρια. Στο τέλος ρίχνουμε τα αμύγδαλα ασπρισμένα και χοντροκοπανισμένα.
Πλάθουμε από τη ζύμη κουραμπιέδες – σε ότι σχήμα θέλουμε - και τούς τοποθετούμε στη σειρά σε ταψί, αφού πριν το στρώσουμε με λαδόχαρτο.
Ψήνουμε τούς κουραμπιέδες σε 200° θερμοκρασία για 20' λεπτά και, κατόπιν, στους 150° άλλα πέντε λεπτά, ώσπου να ροδοκοκκινίσουν.
Βγάζουμε τούς κουραμπιέδες από το ταψί, τους τυλίγουμε στην άχνη ζάχαρη και τους τοποθετούμε σε πιατέλα.

Πηγή: Πατροπαράδοτες Ελληνικής συνταγές-17.000 Ελληνίδες νοικοκυρές γράφουν τις συνταγές του τόπου τους

Πεπόνια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Οι πεπονιές είναι φυτά μονοετή, ανήκοντα στην οικογένεια των κολοκυνθωδών. Οι βλαστοί των μακραίνουν πολύ και έρπουν ή κάποτε αναρριχώνται. Τα φύλλα είναι σχεδόν στρογγυλά, οδοντωτά ή μη, ολόκληρα ή χωρισμένα σε λοβούς, αναλόγως της ποικιλίας που ανήκουν. Τα άνθη είναι κίτρινα, όχι πολύ μεγάλα. Τα αρσενικά παρουσιάζονται στην αρχή, συνήθως 3-4 μαζί, τα δε θηλυκά συνοδεύονται στη βάση τους με μεγάλη ωοθήκη. Δηλαδή είναι φυτά μονόοικα, όπως συμβαίνει στις κολοκυθιές και τις αγγουριές. Οι καρποί λαμβάνουν διάφορο μέγεθος, σχήμα, χρώμα και άρωμα. Γίνονται σφαιρικοί, μακρουλοί, κυλινδρικοί κλπ., με φλοιό ομαλό, ρυτιδωμένο, αυλακωτό, λείο η γυαλιστερό και με χρώμα διάφορο, ήτοι κίτρινο, γκρίζο, πορτοκαλί, πρασινωπό ή παρδαλό.

Τα πεπόνια, ως φρούτα επιτραπέζια, αποτελούν υπέροχο φυσικό γλύκισμα και το κοινότερο άλλα και συμπαθέστερο στην κατανάλωση.
Η καλλιέργεια των πεπονιών απαιτεί μεγάλες και ανοικτές εκτάσεις. Επιτυγχάνει ως ποτιστική και ξερική, αρκεί να εύρη τα κατάλληλα χώματα. Για ποτιστική καλλιέργεια, ως καλύτερα εδάφη πρέπει να θεωρούνται τα ελαφρά και στραγγερά, στις προσχώσεις, στα παραποτάμια και παραλίμνια μέρη και γενικώς όσα δεν συγκρατούν πολύ υγρασία. Γ ια ξερική καλλιέργεια, εξ άλλου, πρέπει να είναι πιο σφικτά, δροσερά και να διατηρούν υγρασία καθ’ όλη την καλοκαιρινή περίοδο. Ως τόσο τα πολύ αργιλώδη εδάφη δίδουν κατώτερα προϊόντα και ελάχιστα διατηρήσιμα, ενώ τα αμμουδερά παράγουν ίσως λιγότερα αλλά γλυκύτερα και αρωματωδέστερα. Πάντως ή ξερική καλλιέργεια επιτυγχάνει μόνο σε εδάφη βαθειά και γόνιμα με κατάλληλες και ανάλογες λιπάνσεις. Η κοπριά αποτελεί το καλύτερο λίπασμα, πρέπει δμως νά δίδεται τελείως χωνευμένη και να είναι καλής ποιότητος. Όταν είναι σκέτη, απαιτούνται 2-3000 οκ. στο στρέμμα μαζί δε με χημικά λιπάσματα, μπορεί να περιοριστεί σε 1500-2000 οκάδ., αναλόγως του εδάφους και της προηγουμένης καλλιέργειας. Το κόπρισμα γίνεται στα σκορπιστά σ’ όλη την έκταση όπου γυρίζεται με το σκάψιμο, είτε χάριν οικονομίας, μέσα στους λάκκους. Μεταξύ των χημικών λιπασμάτων, δίδουν πολύ καλά αποτελέσματα οι τύποι 6-8 -8 η 4-10-10 σε ποσό 60-80 οκάδ. στο στρέμμα σκέτα ή 20-30 οκ. για συμπλήρωση της κοπριάς. Η χρήση των χημικών λιπασμάτων είναι αξιοσύστατος, κυρίως, σε ποτιστικές καλλιέργειες και σε εδάφη που έχουν οργανικές ουσίες (χουμώδη).

Η προετοιμασία του εδάφους συνίσταται 2-4 οργώματα και σ’ ανάλογα σβαρνίσματα ώστε η γη να ψιλοχωματιστεί εντελώς. Η εργασία αυτή κανονίζεται, πάντως, από την κατάσταση του εδάφους, στην οποία τ’ αφήνει η προ κάτοχος καλλιέργεια.

Για συνήθη ανοικτή καλλιέργεια, η σπορά των πεπονιών γίνεται απ' ευθείας επί τόπου, κατά Μάρτιο έως τον Μάιο, αφού περάσει ο κίνδυνος από τις ανοιξιάτικες παγωνιές.
Για τον σκοπό αυτό ανοίγονται λάκκοι βάθους και πλάτους 35-40 πόντους, κατά γραμμές 1,5-2 μ. η μία της άλλης, και επ’ αυτών σε διαστήματα 1-1,20 μ, περίπου. Εντός των λάκκων, κατόπιν, ρίχνονται 2-3 φτυαριές κοπριά χωνευμένη, η οποία ανακατεύεται καλά με το χώμα, ώστε, στην επιφάνεια αυτών να σχηματίζονται χαμηλοί σωροί. Κατά τη στιγμή της σποράς, γύρω στο κάθε σωρό τοποθετούνται 3-5 σπόροι και σκεπάζονται σε βάθος 3-4 πόντους, το πολύ. Εννοείται, ότι το χώμα πρέπει να βρίσκεται στο ρώγο του, δηλαδή, να έχει μιά σχετική υγρασία.

Μετά τη βλάστηση, από τα νεαρά φυτά, διαλέγονται και διατηρούνται 2-3, τα πιο ζωηρά, τα δε υπόλοιπα απομακρύνονται. Στη πρώτη αυτή περίοδο, εάν τις νύχτες κάνει πολύ κρύο ή τις ήμερες ήλιο καυτερό, πρέπει, τα τρυφερά ακόμη φυτά, να σκεπάζονται και
να προφυλάσσονται με λίγα χόρτα η χάρτινα χωνιά. Καθ’ όσο η βλάστηση προχωρεί πρέπει να γίνονται διαδοχικώς 2-3 σκαλίσματα με ελαφρό παράχωμα των φυτών, ενώ συγχρόνως οι βραχίονες αυτών να τακτοποιούνται στη καταλληλότερη θέση.
προκειμένου, για ποτιστική καλλιέργεια, τα ποτιστικά αυλάκια πρέπει να γίνονται μακρύτερα από τις ρίζες 25-30 πόντους, από τη μία πλευρά και παράλληλα για όλες τις σειρές. Τότε οι βραχίονες των φυτών πρέπει να τακτοποιούνται προς την άλλη κατεύθυνση.

Τα ποτίσματα στη καλλιέργεια των πεπονιών πρέπει να είναι περιορισμένα, ιδίως μετά την καρποφορία και πάντοτε με λίγο νερό.
Στους δροσερούς τόπους η καλλιέργεια προτιμάται ξερική εντελώς, στους δε πολύ υγρούς δεν επιτυγχάνει, παρά επάνω σε λωρίδες ή βραγιές, στις οποίες το χώμα μαζεύεται σε σωρούς ή αναχώματα.

Για εντατική και πολύ πρώιμη καλλιέργεια πεπονιών η σπορά γίνεται κατόπιν προβλαστήσεως, κατά Φεβρουάριο-Μάρτιο σε θερμοσπορεία, επί κοπροχώματος σε αποστάσεις 7-8 πόντους ή σε γλαστράκια 6-7 πόντων διαμέτρου. Όταν γίνει η βλάστηση και τα νέα φυτά αποκτήσουν  3-4 φύλλα, τότε κορυφολογούντε επάνω από τα 2 φύλλα της βάσεως (όχι των κοτυληδόνων), γ ια να δώσουν νέους βλαστούς στα πλάγια. Μετά 5-6 ημέρες μεταφυτεύονται σε άλλα θερμοσπορεία χλιαρά, σε μεγαλύτερες αποστάσεις 15-20 πόντους ή σε μεγαλύτερα γλαστράκια.  Η μεταφύτευση πρέπει να γίνεται πάντοτε με το χώμα τους. Όταν οι νέοι βλαστοί, οι οποίοι προέρχονται από το προηγούμενο κλάδευμα αποκτήσουν 5-6 φύλλα, κόπτονται και αυτοί με τη σειρά τους, επάνω από 4ο φύλλο, για ν’ αναπτυχθεί η τρίτη γενεά βλαστών, επί των οποίων και θ’ αρχίσει η καρποφορία. Το κλάδευμα αυτό γίνεται με το νύχι η με μικρό ψαλιδάκι, έχει δε σκοπό την επίσπευση της ανθήσεως των θηλυκών λουλουδιών, τα οποία παρουσιάζονται μόνο επί των βλαστών της τρίτης γενεάς. Για αρσενικά εμφανίζονται στους βλαστούς της δεύτερης. Μετά το δεύτερο αυτό κλάδευμα τα φυτά, όπως ευρίσκονται, μεταφυτεύονται πλέον στην οριστική τους θέση, δηλαδή, στους προετοιμασμένους λάκκους. Οι κατόπιν εργασίες αποτελούνται από τα αναγκαία ποτίσματα και 2-3 σκαλίσματα, όπως έγινε λόγος για την ελεύθερη καλλιέργεια.
Πολλοί κηπουροί εξακολουθούν να διατηρούν τα φυτά μέσα σε σειρές ή θερμοκήπια, για πολύ πρώιμη παραγωγή, αλλά το σύστημα τούτο δεν είναι, ίσως, συμφέρον για τις αγορές μας.
Σε όλες τις περιπτώσεις, μετά την καρποφορία, δεν πρέπει να αφήνονται, περισσότερα από 2-3 πεπόνια, κάθε ρίζα, προς το σκοπό να γίνονται μεγαλύτερα και πρωϊμώτερα. Για αυτό άμα δέσουν οι καρποί και αποκτήσουν το μέγεθος αυγού, πρέπει να διαλέγονται οι πλησιέστεροι στους πρώτους κλάδους και να διατηρούνται, οι υπόλοιποι δε να αφαιρούνται, συνεχώς, όταν παρουσιάζονται.
Όταν τα πεπόνια μεγαλώσουν και αρχίσει η ωρίμανσή τους, πρέπει να γυρίζονται, από καιρό σε καιρό, σε όλες τις πλευρές, ώστε να παίρνουν ομοιόμορφο χρώμα και σχήμα κανονικό σ’ όλο τους το μέγεθος.

Η συγκομιδή, πραγματοποιείται μετά 3-5 μήνες από τη σπορά, αναλόγως των ποικιλιών, του εδάφους, του κλίματος και των τεχνικών μεθόδων της καλλιεργείας. Η ωριμότητα των πεπονιών διακρίνεται από το χρώμα και το τυπικόν άρωμα, η δε ποιότητα από το βάρος. Από απόψεως γεύσεως και αρώματος, θεωρούνται ως καλύτερα τα προερχόμενα από αμμώδη εδάφη ή ξερικές καλλιέργειες και γενικώς όταν ωριμάζουν φυσιολογικώς.

Αμειψισπορά και συγκαλλιέργεια. Τα πεπόνια μπορούν επιτυχώς ν’ ακολουθούν τα ψυχανθή, κουκιά, μπιζέλια, φασόλια, καθώς και τα σκαλιστικά, ιδίως, τις πατάτες, κρεμμύδια κ.α.
Ο συνδυασμός της καλλιέργειας με άλλα φυτά είναι δυνατός, μόνο με σειρές από φασόλια, καλαμπόκι είτε με καρπούζια κλπ.
Ποτέ όμως μαζί με κολοκύθια, γιατί διασταυρώνονται μ’ αυτά και εκφυλίζονται.

Παραγωγή σπόρου. Για την παραγωγή σπόρου εκλεκτού, πρέπει να διατηρούνται τα πεπόνια από τα πρώτα πού ωριμάζουν και κατά προτίμηση, εκείνα πού έχουν κανονικό μέγεθος και σχήμα της ποικιλίας και προπάντων πλούσια και με γλυκιά σάρκα. Οι σπόροι, εξ αυτών πρέπει ν’ αφαιρούνται μετά την τέλεια τους ωρίμανση, δηλαδή, όταν αρχίσουν να σαπίζουν. Κατόπιν πλένονται και αφού στεγνώσουν, διατηρούνται σε μέρος ξηρό, μέχρις ότου χρειασθούν. Ένα δράμι περιέχει 120-140 σπόρους. Η βλαστική των δύναμις διαρκή 4-6 έτη.

Ποικιλίες. Τα πεπόνια έχουν πολυάριθμες ποικιλίες και παραλλαγές, οι οποίες διαρκώς αυξάνονται ένεκα της ευκολίας που διασταυρώνονται και αλλάζουν χαρακτήρες. 

Ασθένειες. Οι ποιο σοβαρότερες αρρώστιες των πεπονιών είναι:

Η σήψης των φυτών ή ανθράκνωσης. Οφείλεται σε μικρομύκητα (Colletotrichum oligochaettum ή Scoleotrichum melophtorum) ο οποίος προσβάλλει τους βλαστούς και ιδιαιτέρως τους καρπούς, και σχηματίζει επ’ αυτών μικρές σκούρες βούλες, οι οποίες διαρκώς μεγαλώνουν, βαθουλώνουν και στο τέλος σαπίζουν τα πάσχοντα μέρη. Η αρρώστια αυτή ευνοείται με καιρό πολύ υγρό και ψυχρό ή με τα πολλά ποτίσματα. Δεν υπάρχει τρόπος καταπολεμήσεως αλλά προλαμβάνεται με ραντίσματα βορδιγαλλείου πολτού 1%, τα όποια επαναλαμβάνονται κάθε 10—15 ημέρες.

Ο Περονόσπορος. Είναι, μικρομύκητας, ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα της πεπονιάς και σχηματίζει σ’ αυτά βούλες ωχρές, που κατόπιν μαυρίζουν και σκεπάζουν, στη κάτω επιφάνεια τους με ένα χνούδι στακτί ή βιολέ. Τα προσβαλλόμενα φύλλα αργά ή γρήγορα ξηραίνονται. Προλαμβάνονται με ραντίσματα βορδιγαλλείου πολτού 1 % πριν παρουσιασθεί.

Η Μπάστρα ή ωΐδιο. Προσβάλλει ο μύκητας αυτός (Eryciphe Polygoni) τα φύλλα και τους βλαστούς, σχηματίζοντας πάνω σε αυτά μεγάλες βούλες σκεπασμένες με μια σκόνη σταχτιά.  Τα ασθενούσα  φύλλα αργότερα ξηραίνονται. Καταπολεμείται με θειαφίσματα κατά τις βραδινές ώρες.

Το κάψιμο των φύλλων. Προέρχεται από ένα μικρομύκητα (Alternaria Solani ) ο οποίος προσβάλλει τα φύλλα και προξενεί σε αυτά κηλίδες σκούρες, με αποτέλεσμα το τσουρούφιασμα και την αποξήρανση αυτών. Προλαμβάνεται με ραντίσματα βορδιγγαλλείου πολτού 1 %.

Το κλαδοσπόριο. Είναι ένας μικρομύκης (Cladosporium Cucumerinum), ο οποίος προσβάλλει τα στελέχη και τα φύλλα της πεπονιάς, όπου προκαλεί κηλίδες μαυριδερές, βαθουλωτές, σκεπασμένες μ’ ένα χνούδι σκουροελαιώδες. Στους καρπούς οι βούλες αυτές δημιουργούν πραγματικά καρκινώματα με αποτέλεσμα το σάπισμα αυτών. Προλαμβάνεται με βορδιγάλλειο πολτό 1%.

Βλαβερά Έντομα:
Η Μελίγκρα μαύρη. Είναι μικρά ημίπτερα έντομα (Aphis Papaveris), τα οποία προσβάλλουν τα φύλλα και τους νεαρούς βλαστούς της πεπονιάς, επί των οποίων ζουν απομυζώντας τους χυμούς τουν. Πολλαπλασιάζονται με καταπληκτική ταχύτητα. Για αυτό πρέπει να καταπολεμούνται εγκαίρως μόλις παρουσιαστούν, αλλιώς μπορούν να προξενήσουν σημαντικές ζημίες, καταστρέφοντας τελείως ολόκληρες φυτείες. Η καταπολέμησή τους επιτυγχάνεται με ραντίσματα σαπουνάδας σκέτης ή μαζί με καπνοζούμι  5-6 %. Επίσης με Νικοτίνη την οποία διαλύουμε σε δόση 80 δράμια σε 100 οκ. νερό προσθέτοντας συνάμα και 200 δράμια σαπούνι (Νικοτίνη περιεκτ. 40 %).

Ο Αυλακοφόρος (κοινώς Μαρίτσα). Είναι μικρό σκαθάρι κολεόπτερο έντομο (Raphidopalpa Foveicollis) πορτοκαλί, του οποίου το σκουλήκι τρυπάει τις ρίζες και τοyς κορμούς των φυτών, όπου κάνει αυλάκια, με αποτέλεσμα την αποξήρανση αυτών.

Η Επιχνέα. Και αυτή είναι ένα μικρόν έντομο κολεόπτερο, που ομοιάζει πολύ με τη λαμπρίτσα. Αυτό κατατρώει τα φύλλα των μικρών πεπονόφυτων από την κάτω πλευρά και αφήνει μόνο την επιδερμίδα. Κάποτε όμως τρώει και τα νεαρά φυτά.

Η καταπολέμηση και των δύο αυτών εντόμων γίνεται κατά τον ίδιο τρόπο. Τα ψεκάσματα με αραιό καπνοσαπούνι, δίνουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, όταν εκτελούνται εγκαίρως και προσεκτικά.

Πηγή: Πρακτικός οδηγός του λαχανόκηπου-Λάμπρου Οικονομίδου-Αθήναι 1940

Μαγνητική καταιγίδα χτυπάει την Ελλάδα

8c90d3996f5c75ef2bf54d73daf2404a.jpg

Σε κατάσταση επιφυλακής βρίσκονται οι επιστήμονες για τη μεγάλη μαγνητική καταιγίδα που αναμένεται να «χτυπήσει» τη χώρα μας αύριο, 28 Μαΐου. Οι ειδικοί εκφράζουν φόβους για προβλήματα τόσο στις τηλεπικοινωνίες όσο και στην ανθρώπινη υγεία και συμπεριφορά.

Σύμφωνα με τον επιστημονικό συνεργάτη του ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος» και πρώην πρόεδρο της Ένωσης Ελλήνων Χημικών Νίκο Κατσαρό «είναι πιθανόν να επηρεαστούν οι τηλεπικοινωνίες, να μειωθεί η ορατότητα (νιφάδες) στις τηλεοράσεις,παρεμβολές στη ραδιοφωνία, στους δορυφόρους τηλεπικοινωνίας,προβλήματα στην πλοήγηση των διαστημοπλοίων,και πιθανές καταστροφές στα συστήματα ηλεκτρικής ενέργειας.Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες επηρεάζεται και η πορεία αποδημητικών πουλιών και τα ταχυδρομικά περιστέρια».Οι γεωμαγνητικές καταιγίδες επηρεάζουν και την ανθρώπινη υγεία και συμπεριφορά, όπως δήλωσε στην «Espresso» ο κ. Κατσαρός. «Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα επηρεάζουν κυρίως εκείνους που υποφέρουν απο υπέρταση, υπόταση και καρδιακές παθήσεις. Επίσης προκαλούν πονοκεφάλους, ζαλάδες, ημικρανίες, αύπνία, καχεξία,πτώση της πίεσης και γενικά νωθρότητα και χαμηλή ζωτικότητα».Ρώσοι επιστήμονες, που εχουν κάνει εκτεταμένες έρευνες στην βιολογία του διαστήματος και γενικά στίς επιδράσεις του ανθρώπου στο διάστημα,αποδίδουν τα γεγονότα αυτά στο ότι οι διακυμάνσεις του μαγνητικού πεδίου επιβραδύνουν την ροή του αίματος και προκαλείται μεταξύ άλλων υποξία(δηλ. ελλειψη οξυγόνου). Επίσης πιστεύουν οτι επηρεάζεται και η ανθρώπινη συμπεριφορά και διάθεση. 

Τι ακριβώς όμως είναι οι γεωμαγνητικές καταιγίδες;

Είναι αποτέλεσμα ηλιακών εκρήξεων, όπου τεράστιες ποσότητες φορτισμένων σωματιδίων κυρίως πρωτονίων και ηλεκτρονίων εκτοξεύονται από την επιφάνεια του ηλίου με ταχύτητες 400 έως 1200 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και σε δύο περίπου μέρες φθάνουν στην Γη.

Τότε αλληλεπιδρούν με το μαγνητικό πεδίο της Γης το οποίο και συλλαμβάνει πολλά από τα φορτισμένα σωματίδια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επηρεάζεται το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας. Οι μαγνητικές καταιγίδες συμβαίνουν συχνά, ίσως και πάνω από μία φορά τον μήνα και δεν είναι πάντα εύκολο να προβλεφθούν.

Οι μαγνητικές καταιγίδες επηρεάζουν το 50 έως 75% του πληθυσμού αλλά σε διαφορετικό βαθμό για κάθε άνθρωπο και οι περισσότεροι άνθρωποι επηρεάζονται σε ελάχιστο έως πολύ μικρό βαθμό. Μάλιστα οι νέοι άνθρωποι κατά πλειοψηφία νοιώθουν ελάχιστα έως καθόλου τις μαγνητικές επιδράσεις.

Συστήνεται σε εκείνους που είναι ευαίσθητοι στις μαγνητικές καταιγίδες να αποφεύγουν την έντονη σωματική δραστηριότητα. 

Πηγή: protothema.gr

Διάβασε περισσότερα στο: Μαγνητική καταιγίδα χτυπάει την Ελλάδα | gazzetta.gr 
Follow us: @gazzetta_gr on Twitter | gazzetta.gr on Facebook

ΚΛΑΙΝΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ !! "Έφυγε" ο Τόμας Πρωτόπαπας

Πριν από λίγη ώρα, ο ηθοποίος Τόμας Πρωτόπαπας...
άφησε την τελευταία του πνοή στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του ΚΑΤ, όπως μετέδωσε το Star.
 Μετά από έξι περίπου εβδομάδες στην εντατική ο Τόμας Πρωτόππας άφησε την τελευταία του πνοή. 

Ο νεαρός ηθοποιός έπαθε μια σοβαρή λοίμωξη και κατέληξε σήμερα βυθίζοντας σε πένθος την οικογένειά του αλλά και όλο τον κόσμο που τον γνώριζε.

Μπάμια: σπορά φύτεμα καλλιέργεια

Οι μπάμιες είναι φυτά μονοετή, που ανήκουν στην οικογένεια των μαλαχωδών. Τα φύλλα είναι πεντάλοβα οδοντωτά, τα άνθη μεγάλα ωχροκίτρινα, οι  καρποί των κερατοειδείς οκτάγωνοι, με σπόρους στρογγυλούς και χονδρούς.

Οι μπάμιες θεωρούνται λαχανικό πρώτης τάξεως και για αυτό στη κατανάλωση βρίσκουν μεγάλη χρησιμοποίηση: χλωρές, ξηρές είτε κονσερβοποιημένες. Καλλιεργούνται παντού, ποτιστικές ή ξερικές ιδίως στη Μακεδονία.

Ευδοκιμούν σε μέρη ζεστά και σε χώματα βαθιά  μέσης συστάσεως, προπάντων δε καλά λιπασμένα. Ως καταλληλότερο λίπασμα συνιστάται η κοπριά, σε ποσό 4-5 τόνους στο στρέμμα, πρέπει όμως να είναι χωνεμένη και καλής ποιότητος.

Τα χημ. λιπάσματα επίσης δίδουν ικανοποιητικά αποτελέσματα, ως συμπληρωματικά της κοπριάς είτε σκέτα, σε εδάφη πού δεν έχουν οργανικές ουσίες. Από τα σύνθετα χημ. λιπάσματα πολύ καλοί είναι οι τύποι 6-8-8 ή 4-10-11, σε ποσό 100-130 κιλά στο στρέμμα.

Η σπορά γίνεται επί τόπου, σε προετοιμασμένες βραγιές ή αυλάκια, κατ’ Απρίλιο-Μάιο ή και ενωρίτερα, για τους πολύ θερμούς τόπους. Πάντως, πρέπει να πραγματοποιείται όταν περάσουν οι κίνδυνοι από τις παγωνιές, τις οποίες φοβούνται εξαιρετικά οι μπάμιες.

Η εργασία της σποράς εκτελείται είτε με το τσαπί  είτε με το αλέτρι. Οι σπόροι τοποθετούνται σε γουβίτσες ανά 2-3 κατά διαστήματα 30-40 πόντους, όπου σκεπάζονται πολύ ελαφρά. Προκειμένου για ξερική καλλιέργεια ή σπορά πρέπει να γίνεται πυκνότερα. 

Μετά την βλάστηση, οι αναγκαίες περιποιήσεις αποτελούνται από 2-3 σκαλίσματα και τακτικά ποτίσματα μέχρι τέλους της παραγωγής.

Η συγκομιδή αρχίζει μετά το δέσιμο των καρπών, μόλις αποκτήσουν σχετική ανάπτυξη. Πρέπει να μαζεύονται κάθε 2-3 ημέρες, όταν ακόμη είναι τρυφεροί και απαραιτήτως με το κοτσάνι τους. 
Η παραγωγή, συνήθως εξακολουθεί μέχρι φθινοπώρου.

Παραγωγή σπόρου

Για τη παραγωγή σπόρου, πρέπει να διαλέγονται τα ποιό εύρωστα και παραγωγικότερα φυτά, στα όποια διατηρούνται λίγοι καρποί, και κατά προτίμηση εκείνοι της βάσεως.

Αυτοί διατηρούνται, για να ωριμάσουν, μέχρι τέλους, οπότε συλλέγονται και φυλάσσονται. Η βλαστική δύναμις των σπόρων διαρκεί 4-5 έτη.

Ποικιλίες

Οι μπάμιες έχουν, κυρίες, δύο ποικιλίες, τις μακρόκαρπες και τις μικρόκαρπες. Στις πρώτες, οι καρποί γίνονται πολύ μεγάλοι και χονδροί, και η καλλιέργεια τους επιτυγχάνει μόνο ποτιστική. Στις δεύτερες, οι καρποί είναι πολύ μικροί και λεπτοί, χρησιμοποιούμενοι για κονσερβοποιία ή για αρμάθιασμα προς αποξήρανση. Αυτές καλλιεργούνται και ξερικές.

Ασθένειες

Οι συνηθέστερες αρρώστιες στις μπάμιες είναι, το ωίδιο (μπάστρα) (FryciphePolygoni). Παρουσιάζεται στα φύλλα και τούς τρυφερούς βλαστούς, τούς οποίους σκεπάζει με μια σκόνη στακτερί.  Όταν η προσβολή είναι δυνατή προξενεί μεγάλες ζημίες, γιατί περιορίζει την παραγωγή και καταστρέφει τη ποιότητα. Ευνοείται με καιρό ζεστό και υγρό. Καταπολεμείται εύκολα με μερικά θειαφίσματα.

Σεπτορίαση  των φύλλων (Septoria malvasearum ). Παρουσιάζεται στα φύλλα με πολυάριθμα κιτρινωπά στίγματα που εμποδίζουν την κανονική τους ανάπτυξη. Δεν κάνει σοβαρές ζημίες, γιατί παρουσιάζεται στο τέλος. Προλαμβάνεται με ραντίσματα βορδιγαλείου πολτού (1 %), τα όποια πρέπει να γίνονται στην αρχή.

Πηγή: Πρακτικός οδηγός του λαχανόκηπου-Λάμπρου Οικονομίδου-Αθήναι 1940

Οι βρωμούσες ή μιά βρώμικη ιστορία

Σαν τροφή

Οι μπάμιες είναι γενικώς μαλακτικές και η μπάμια είναι πολύ καλή για το στομάχι.

Στις φωτογραφίες βλέπεται την μεγαλόκαρπη ποικιλία “Star of David” που θα μπορούσε να καλλιεργηθεί πολύ εύκολα και στη Ελλάδα.

Εδώ και μια καλοκαιρινή μαγειρική μου πρόταση σε φωτογραφία

ftiaxno.gr

Επιστρέφει στην Ελλάδα η αρχαία ζέα, το δίκοκκο σιτάρι

Την αναβίωση της αρχαίας ποικιλίας του δίκοκκου σιταριού, γνωστού και ως Ζέα, επιχειρεί ένας καλλιεργητής από την Πιερία ξεκινώντας από το πιο βασικό: Την παραγωγή σπόρου σποράς. Ο Δαμιανός Παχόπουλος εισήγαγε σπόρους δίκοκκου σιταριού (Triticum Dicoccum) από την Ιταλία και τους έσπειρε στο αγρόκτημά του Koukos Inn στον Κούκο Πιερίας.

Αντί να κάτσει να περιμένει τον Ιούνιο για τη συγκομιδή ξεκίνησε από τώρα την προώθηση του προϊόντος του σε άλλους παραγωγούς ώστε να δημιουργηθούν πυρήνες καλλιέργειας σε κάθε νομό της χώρας και το ψωμί που θα παραχθεί να διατίθεται τοπικά σε φούρνους.

Το πλεονέκτημα του προϊόντος είναι ότι δεν θα περιέχει γλουτένη, χωρίς να γίνεται καμία επεξεργασία στον σπόρο, όπως γίνεται στις άλλες ποικιλίες, που σημαίνει ότι είναι κατάλληλο για όσους πάσχουν από κοιλιοκάκη και δεν μπορούν να φάνε κανονικό ψωμί. Το δίκοκκο σιτάρι, άλλωστε, έχει παρόμοια χαρακτηριστικά με ένα άλλο δημητριακό, που δεν περιέχει γλουτένη και έχει μεγάλη πέραση στη Β. Ευρώπη, το ντίνκελ.

Στην Ελλάδα ευδοκιμεί καλύτερα το δίκοκκο σιτάρι, αφού παραγόταν μαζικά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920, οπότε και απαγορεύτηκε μέχρι σήμερα. Πλέον υπάρχει η δυνατότητα από το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για καλλιέργεια έως 2.000 στρεμμάτων για φέτος, με την προοπτική να επεκταθεί.

Η τεχνική της καλλιέργειαςΟι καλλιεργητικές τεχνικές και τα μηχανήματα που χρησιμοποιούνται είναι ίδια με τις άλλες ποικιλίες μαλακού σιταριού, αλλά για να επιτευχθεί η απαιτούμενη ποιότητα, ο παραγωγός πρέπει να σπείρει πάνω από 20 κιλά πιστοποιημένο σπόρο ανά στρέμμα.

Το Σάββατο, 12 Ιανουαρίου, πραγματοποιήθηκε η πρώτη συνάντηση καλλιεργητών και ενδιαφερομένων για απόκτηση σπόρων από τη φετινή σοδειά. Ο κ. Παχόπουλος ενημέρωσε τους παρευρισκόμενους για τις τιμές όπου προπωλεί τους σπόρους και τους εξήγησε ότι μπορούν ακόμα και να δηλώσουν την καλλιέργεια στις αιτήσεις ΟΣΔΕ, ως δίκοκκο σιτάρι.

Οι αποδόσεις του κυμαίνονται ανάλογα με την περιοχή, με βάση και τις αποδόσεις των άλλων ποικιλιών σιταριού. Tο ύψος του φτάνει 85 μέχρι 105 εκ. αλλά δεν πλαγιάζει εύκολα από τον αέρα και τη βροχή, γιατί, όπως είναι δίκοκκος ο σπόρος, φυτρώνει με διπλή ρίζα με μεγάλο θύσανο και έχει πολύ ανθεκτικό στέλεχος.

Είναι ευκολότερο στη καλλιέργεια για τους βιοκαλλιεργητές, σύμφωνα με τον κ. Παχόπουλο, γιατί έχει δυνατή και πυκνή ρίζα με αποτέλεσμα να ανταγωνίζεται με επιτυχία τα ζιζάνια, ο δε καρπός του, προφυλαγμένος από τον φλοιό, αντέχει περισσότερο στις ασθένειες και κάνει ασφαλέστερη τη διατήρησή του στην αποθήκη μετά τη συγκομιδή.

Το καλλιεργητικό κόστος είναι το ίδιο με τη συμβατική καλλιέργεια σιταριού. Η τιμή του πιστοποιημένου σπόρου είναι ακριβότερη, αλλά όταν επιμεριστεί στα παραγόμενα κιλά δεν επιβαρύνει τόσο το κόστος. Η επιπλέον επιβάρυνση, που πρέπει να υπολογιστεί μέχρι το στάδιο της αλευροποίησης, υπάρχει μόνον στον καθαρισμό και την αποφλοίωσή του, τα οποία κυμαίνονται ανάλογα με την καθαρότητα, το μέγεθος του κόκκου και την ποσότητα του σιταριού.

agronews.gr

Απίστευτο περιστατικό τηλεμεταφοράς κάνει το γύρο του πλανήτη [video]

Ποδηλάτης "εξαφανίζεται" την ώρα της σύγκρουσης...
Συνέβη πέρσι στην Κίνα αλλά μόλις πρόσφατα ανέβηκε στο διαδίκτυο. Πρόκειται για βίντεο κλειστού κυκλώματος ασφάλειας και ελέγχου της κυκλοφορίας, όπου ένας ποδηλάτης...
εξαφανίζεται δέκατα του δευτερολέπτου πριν συγκρουστεί με διερχόμενο όχημα και σαν από θαύμα, εμφανίζεται σώος 5 μέτρα πιο πίσω στη διάβαση πεζών.
Την στιγμή της σύγκρουσης «εμφανίζεται» από το πουθενά ένας πεζός που ως δια μαγείας τον σώζει και τον μεταφέρει ασφαλή στην άκρη του δρόμου.
Το ψηφιακό βίντεο εξετάστηκε από ειδικούς επιστήμονες, που επιβεβαίωσαν την γνησιότητα του, αλλά δεν μπόρεσαν να δώσουν καμιά εξήγηση για το συμβάν. Όπως δήλωσαν στα τοπικά μέσα, το υλικό που παρέλαβαν ήταν σφραγισμένος δίσκος ελέγχου κυκλοφορίας και δεν θα μπορούσε να είχε γίνει ψηφιακή επεξεργασία.
Ωστόσο σε off the record συνομιλίες με τους δημοσιογράφους ορισμένοι «ψέλλισαν» ότι μπορεί να πρόκειται για περίπτωση τηλεμεταφοράς, κάτι που η επιστήμη παραδέχεται αλλά δεν μπόρεσε μέχρι στιγμής να αποδείξει.
Άλλοι που είδαν εκ των υστέρων το βίντεο επαναφέρουν πάλι την θεωρία των «αγγέλων» ή αυτό που λέμε στην Ελληνική παράδοση την θεωρία του «φύλακα άγγελου»!!!
Ότι κι αν έγινε στην πραγματικότητα, ο ποδηλάτης είχε σίγουρα άγιο, είτε ήταν ο πεζός από το πουθενά, ή η μηχανή τηλεμεταφοράς που τον έσωσε.

tromaktiko

Προσοχή: Τα σουτιέν βλάπτουν την υγεία!

 

Κάτι ήξεραν οι φεμινίστριες που… έκαιγαν τα σουτιέν τους! Σύμφωνα με νέα έρευνα δεν είναι μόνο παντελώς άχρηστα, αλλά μπορεί να προκαλέσουν και κακό.

Όπως υποστηρίζει ο Γάλλος καθηγητής Ζαν Ντενί Ρουαγιόν, που πραγματοποίησε έρευνα επί 15 χρόνια οι γυναίκες που δεν φορούν σουτιέν έχουν συνήθως πιο σφιχτό και στητό στήθος από αυτές που δεν αποχωρίζονται το στηθόδεσμο ούτε στον ύπνο τους.

Υπάρχει και εξήγηση: Το σουτιέν κάνει τους μυς «τεμπέληδες», αφού τους στηρίζει και δεν γυμνάζονται.

Επιπλέον, προκαλεί πόνους στην πλάτη όσων γυναικών το φορούν συστηματικά.

Πηγή: healhtimes.gr

Video: Δες ένα Mazda να διαλύει ένα τροχόσπιτο

Αν έχεις στη κατοχή σου ένα παλιό τροχόσπιτο και ένα παλιό Mazda 32 τότε ίσως σκεφτείς και εσύ έναν τρόπο, όπως έκανε αυτός ο Καναδός, έτσι ώστε να τα διαλύσεις και τα δύο. Κάντο όπως στο Top Gear περίπου…

[Πηγή: YouTube]